Instytut Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego po kilku latach starań rozpoczął jesienią 2001 r. wieloletnią - jak mamy nadzieję - działalność archeologiczną w Libii.

Uzyskanie koncesji wykopaliskowej zawdzięczamy inicjatywie Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Ambasady RP w Trypolisie w osobie Dr Witolda Jurasza, dziś już byłego ambasadora w tym kraju oraz pomocy dyplomatycznej ministra Władysława Bartoszewskiego a także działań Pana Ambasadora Jakuba Wolskiego, radców ambasady w Trypolisie Jana Szczepańskiego i Ryszarda Szelągowskiego oraz konsula w Benghasi Marcina Strokowskiego.
Badania zostały objęte patronatem przez Tygodnik POLITYKA.

Pod względem archeologicznym Libia jest jednym
z najzasobniejszych krajów na świecie, porównywalnym jedynie z Włochami lub Egiptem; co do zaawansowania prac archeologicznych i stanu badań pozostając jednak daleko w tyle nawet za znacznie mniej znaczącymi krajami basenu morza Śródziemnego. Badania archeologiczne rozpoczęli w Libii Włosi, Anglicy i Francuzi (dopiero od 1907 r. !, gdy w innych krajach arabskich już o 100 lat wcześniej, a europejskie pozostałości cywilizacji starożytnych eksploruje się już od nieomal 500 lat); prace okresu międzywojennego i kilku lat po wojnie (także niemieckie oraz amerykańskie; nigdy polskie - mimo, iż stanowimy liczącą się siłę w archeologii śródziemnomorskiej) umożliwiły wpisanie zabytków z terenów Libii: tak punickich, greckich jak rzymskich oraz bizantyńskich do wszystkich podręczników archeologicznych.

Powszechnie znany jest wspaniały stan zachowania greckich
i rzymskich miast na wybrzeżu, gdzie monumentalne ruiny kompletnie nieomal zachowanej Kyreny, Apollonii, Ptolemais
(w Cyrenajce - na wschodzie kraju, badania nieinwazyjne Ptolemais » ), Leptis Magna i Sabratha (w Trypolitanii - na zachodzie) oraz wiele innych zabytków - wtopionych tym razem w późniejszą zabudowę - należy obecnie do najbardziej znanych i najważniejszych stanowisk archeologicznych na świecie, mimo mało zaawansowanego stanu badań.

Sponsorzy