Stulichy, stan. II, gm. Węgorzewo, pow. węgorzewski, woj. warinsko-mazurskie

Stulichy, stan. II to wielokulturowa osada o powierzchni ok. 1 ha, która została odkryta w ramach badań  AZP w 2005 r. (AZP 14-73/22). Zlokalizowana jest na południowym brzegu Węgorapy (w Krainie Węgorapy), ok. 1,5 km na SW od wsi Stulichy.  

Badania wykopaliskowe o charakterze sondażowo–ratowniczym prowadzono na przełomie sierpnia i września 2010 r. na działce należącej do Marcina Furtaka. Organizacja ekspedycji była wspólnym przedsięwzięciem Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego (kierujący Janusz Janowski) i Muzeum Kultury Ludowej w Węgorzewie (kierujący Jerzy Łapo), w ramach projektu badawczego „Dolina Węgorapy”. 

W trakcie wykopalisk w obrębie 7 wykopów przebadano łącznie 54 m2. Odsłonięto spągowe partie wczesnośredniowiecznej warstwy kulturowej, która niemal całkowicie została zniszczona przez orkę. Odkryto jeden obiekt – nr 1 (w obrębie wykopów 2 i 5) – kolistą w planie jamę o średnicy 1,9 m i miąższości 1,2 m. W przekroju jama w dolnej części była prostokątna, w górnej – rozszerzała się odwrotnie trapezowato. Wypełnisko obiektu składało się z trzech zasadniczych części, ułożonych nieckowato. Strop stanowiła warstwa ciemnoszarego piasku, część środkową – warstwa ciemnoszarego piasku z dużą ilością węgli drzewnych, spąg – warstwa żółtego piasku przemieszanego miejscami warstwowo z calcową gliną (w centralnej partii tej części wypełniska odkryto niewielki kolisty wkop). Najpewniej obiekt 1 był reliktem założenia („pieca”) służącego do pozyskiwania smoły drzewnej – w wypełnisku odkryto m.in. fragment naczynia „sitowatego”.  

Materiał ceramiczny pozyskany z ob. 1 oraz z warstwy kulturowej był jednolity – dominowały fragmenty naczyń obtaczanych, przeważnie garnków o nierozbudowanych wylewach, dnach z piaskową podsypką (na jednym fragmencie zachował się odcisk koła garncarskiego w formie „szprychowecgo koła”) . Dominowało zdobienie naczyń poziomymi liniami rytymi (w różnych konfiguracjach) oraz znacznie rzadziej – liniami falistymi i zygzakowatymi. Cechy techniczne i technologiczne ceramiki pozwalają wstępnie określić użytkowanie osady na XI–XII w. Na taki sam czas należy najprawdopodobniej datować nadtopione okucie (trzewik) pochwy noża, wykonane ze stopu brązu. Z osady pozyskano także pojedyncze fragmenty ceramiki z okresu wędrówek ludów oraz zabytki krzemienne, datowane ogólnie na epokę kamienia – wczesną epokę żelaza. 

Wyniki badań zostaną  opublikowane w tomie 3 „Studiów Węgorapskich”.

-----
Drukuj Wydrukuj tę stronę

VIDEO REPORTAŻE